جاده ی قم مرا جلو می برد قصّه تکرار می شد از آغاز
چند گریه کنار یک چمدان چند ساعت به لحظه ی پرواز
خواندن از یک سکوت طولانی رفتن از گریه های در تختم
عطسه ای لای نغمه ای غمگین کوچ، از سرزمین بدبختم
«دورها یک نفر مرا می خواند» با جنون زل زدم به ماهی که...
بی تو در اوج داستان بودم بی تو! توی فرود گاهی که...
پوزخندی شدم به واژه ی عشق! وطنم را! دیار مجنون را!!
اوّل قصّه ی من از دیوار آخر ِ قصّه ی من از سنگ است
خـُب به من چه! که هر کجا بروم آسمان دائماً همین رنگ است
زنگ می خوردی از خداحافظ بوق می خورد در سرم گوشی
بعد، تنها صدای غربت بود بعد، تنها صدای خاموشی
قارقار از خودم به تو خواندم آنکه هرگز نمی رسید شدم
از زمینت به آسمان رفتم توی یک ابر ناپدید شدم...
نظرات ()
